İsimsiz bir sevgiye duyulan özlemin ismide
konulmuyor, bu kadar koyarken zaman bizim adımızı insan olarak.Sevmediğin bir
insanın bir zamanlar dostça parlayan gözlerini tekrar görmek bile bu amansız
sevgiye duyulan özlemi hatırlatıyorsa bu sevginin insani bir yanının
kalmadığını söylemem gerekiyor.Kopkoyu bir kışın ayazında tek katlı bir evin
bahçesinde kopan bir ayva yaprağı, ayva kokusu, kar havası..Hiç tutulamayacak
bir sözün ardından geçen zamanlar..Zaman sözün hükmünü kaldırır mı? Hükümsüz
yaşanır mı? Şimdi düşünüyorum, anca filmlerde yapılacak bir çılgınlıktan bir
kiprit çakımlık uzaktayken uzandığım kayanın, ayağımın altındaki uçurumun,
önümdeki gün batımının farkında mıydım? Başka bir dilde şiir okuyupta içlenmek
kadar saçmaydı dilini bilmediğim bir şarkının kalbimi törpülemesi.Çanta, valiz
kapıp, kapı baca çarpıp gözyaşımı nehir ayakkabılarımı kayık yaparak bulutlara
kadar kaçmak istiyorum.
