durup beklemenin durup beklemekle devam ettiği günler uyanınca da süren rüyalardan geldim ben buraya
S.K.
Zor günlerin tutuşup küle dönmesi için yangınlar
çıkartıyorum. Nafile. Çıktığım yolda taş üstüne konan taşı alıp kendi başımı
yarıyorum anca. Aralanan bir kapı gördüm mü kendimi eşiğe atıyorum ama yol beni
başa sarıyor. Bozulmuş bir plak gibiyim. Takıldığım yer en tiz sesimi
yükseltirken, yalnızlık üzerime üzerime yürüyen bir atlı oluyor. Kaçacak
ayaklarım yok. Sesim var, sözüm var, ayaklarım yok.
Kimse kimseyi anlayamaz. Ancak çok yakından bakabilir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder