zamanın bizi nasıl terlettiğini tane tane dünyaya inanmış
bir yüzü üzgün üzgün anlattım sana dedim belki de bir yere üzgün üzgün
bakmaktır dünya
S.K.
Yazmazsam ölürüm diye abartacak yerdeyim. Sonbaharı atlayıp
kışı yaşadığım bu iklimde ellerim soğuktan değil çaresizlikten titriyor. Mutlak
bir gerçeğin tam göbeğindeyim. O gerçek ki iplerin en ince noktasında
konuşlanmış sırıtıyor. Ben def ettikçe üzerime hücum ediyor. Zaman gerçeğin de
ilacı olur mu? Kırık bir kaburga gibiyim bir türlü kaynamayan. Battıkça batıyor
yaşanan ne varsa. Zaman diyorum ilacı mı cevaplarını bilmediğim, süründüğüm,
kıvrandığım bu uzun soluklu soruların. Kapısız bir odadan selam olsun. Şimdilik.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder