Çok eski bir yerimdeyim, çürüyen bir yerimden geliyorum
Öldüklerimi sayıyorum, yeniden doğduklarımı
Anlıyorum, ama yepyeni anlıyorum bıktığımı
E.C.
Eski normal günlerim vardı. Bir fincan kahve olmazsa olmaz,
estetik her şeydi. Kendi kendime yettiğim, yettiğim yerinse mezarımın olduğu
eski, normal günlerim. Çiçek alır, resim yapar, her ayrıntıda boğulur ve bundan
zevk alır, pembe bir pencereden seyrederdim dünyayı. Seyrederdim. Yaşamaya
kalkıştım şimdi. Burada oksijen az. Ciğerlerim zirveye ulaşan dağcının
ciğerleri kadar zorlanıyor. İdmansızım. İzlediğim filmler, yaptığım yemekler,
çektiğim yüzlerce fotoğraf vardı. Hepsi benim izole dünyama ait küçük
mutluluklardı. Şimdi hepsi karşıma geçmiş el sallıyor. Nasıldı diyorum yeniden
yaşamak, nefes almak, zevk almak, zorlanmadan bir şarkıyı dinlemek, en basit
mutlulukları tekrarlamak. Artık hepsi bitti. O cam kürenin içinde kaldı hepsi.
Kırsam işe yaramaz. Kırmasam işe yaramaz. Kendime yeni bir dünya kurmalıyım. Tüm
kayıplarımın çetelesini yok edip, geleceği inşa etmeliyim. Ödünç yaşadığım bu
hayattan bir an evvel sıyrılmalı, kendi kendimi inşa etmeliyim. Bunun adı
gereklilik kipi. Merhaba.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder