Bıktırıp gitmiyor sevinçler, yorgunluğu çöküyor dostların. Hiç ve hep arasında kaldığım o dar sokaktan koşarak geçiyorum. Gelmiyor karanlığın sonu. Tükenmiyor konuşmalar, çıkmıyor günler geceye.
Yetişkin olmakla, yetişmek arasındaki sıkıcı sınırdayım. Ölüm desem, dağılır öykü. Kalım desem, yaralı o serçe içime yerleşecek. Kalamaz oysa. Oysa büyümek demek, büyük bir yük. Gözlerden taşardı eskiden, şimdi gülüşlerin ardından bakıyor sinir harpleri. O hiç hayal etmediğim hayatı yaşarken, gitmediğim odalar, görmediğim dağlar, konuşmadığım insanlar, içmediklerim ve içime çekemediklerim dayandı kapıma. Geçip gidebilecek yaşı geçmiş isen, yapacak en makul şeydir en iyisini yaşadığını düşünmek.
Şükür dersin, elbette ki çok şükür.
