Yorgunluğumu da alıp sonsuz olan karanlığa gömülmek istiyorum. Hiç bu kadar yorulmadım ben insan olduğumca diyorum. Dediklerimi ruhum işitse de zihnim anlamakta zorlanıyor. Açık durmakta zorlanıyor gözler, konuşmakta zorlanıyor heceler, zorlanıyor insan olmaya bedenim. Yaşamım bir dizi akıl erdirme, çabuk büyüme döngüsü. Her gün büyüyor ama hiçbir gün yetmiyor ne yaşım ne yaşadıklarım. İçimden geçenleri soranlara bir içim olmadığını anlatmak istiyorum. Olmuyor. İnsanlık yetmiyor, nefes yetmiyor, uyku yetmiyor, gündüz yetmiyor. Halıları kaldırmadan, pencereleri açmadan, bir dilim ekmek ve ılık süt içmeden geçiyor günler. Anlamaya çalışıyorum bir hakikati. O hakikat ki nicedir insanlar ile beni ayrı düşürdü. Şimdi düştü bir düş günüme ve vardım sandım gerçeğe. Önüm sıra gelen yalnızca insan bencilliğini tanımlarken kendimi kaybedişim. Susmak, ölene kadar susabilmek. Bana kalan bu olacak.
