Benden kalan boşluğa kırmızı bir araf düşüncesi koy.
B.K.
---------------
Kafamın içi kendi üzerine kapaklanan yaşam. Kafamın içi merkezkaç kuvvetine teslim olmuş salıncağın demirlerine tutunmuş çocuğun sıkı, sımsıkı yumruğunun içinde kalmış, morarmış, kaskatı kesilmiş bir baş parmak. Kafamın içinde yerini uzun zaman önce tayin ettiğim odalardan yükselen sesler, yerini çorak ve sarı tabiatına teslim etti.
Bu sabah yataktan uzun bir yoldan kalkar gibi kalktım. Bacaklarım yol boyu kıvrılıp büzüldüğü koltuk arasından yorgun ve sıkkın doğruldu. Bu odayı tanıyorum ama yine de gördüğüm her şey bana yabancı. Yüzümü bile yıkamadan, eşiyle aynı olmasına samimiyetsiz bir özenle dikkat ettiğim çoraplarımı giyerken aklımdan geçen tek cümle şuydu:
İsteksiz olmak için bile neyi istediğini hatırlamak gerek.
Sokak. Sokak, sokak, sokak, sokak. Bacaklarım ve göz kapaklarım ne olduğunu anlamadan sokağa vardım bile. Her adımda ruhumun korkunç karanlığı derinleşti. Balçığın içinde gezer gibi gezdim. İç sesim düzensiz atan nabzım gibi çınladı kulağımda.
Son.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder