yalvarırım beni dünyaya bulaştırma.
S.K.
-------------
iflah olacak gibi değilim. okumadığım her duanın ertesinde merakımın kıvılcımlarını, yaşam için duyduğum o aydınlık iştahı hatırlayıp bir kürek daha eşiyorum mezarımı. insana olan inancımı yitireli çok olmuştu. onlar, yani insanlar ve ben, yani yaban olmakla ayırdığım ruhumun uçurumlarında karanlık bitti. yalnızlığım iptal edildi. şimdi kendimle geçirdiğim her an kör karanlığın içine çöküyorum. etmediğim dualar aklımda ve delirerek ölürüm sanmıştım yıllar öncesi. uslanıp da ölememenin ne tür bir kötülük olduğunu düşünüyorum. sineklenmiş bir göl gibiyim. dibi derin, içi boş, yöresi çalı. bunu ben istedim. bilirdim çağlamayı kayalardan aşıp. kalbimdeki kuşun sesine kalbimi sunmayı da bilirdim. bu kötülüğe ödenecek diyetim var belli. her gün kendi cesedini çiğnemek, çürümüş suların karanlığında tekinsiz kalbimi ölüm meleğine ricacı kıldı. oysa sevgisine ikna olmuş bir kalbin sıcağı değse tenime, korkudan ağlarım. kötülüğün beni yeneceğinin korkusundan.
