Herkes gibiydik işte herkes kadar biliyor ve herkes kadar ağlıyorduk kimseye hiç bir şey söylemeden yaşayabiliyorduk ve dahi kimseye hiç bir şey söylemeye hakkımız kalmıyordu haklarımız çalınıyordu bir yaz günü gelipte kapını çalıyordu sonbahar en sonuncu olmasından korkularak nokta koymaksızın boş vitesle iniyorduk bayırlardan dimdik gençtik.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder