Kalbim bugün ilk defa kanlı elleriyle
sokuldu dünyama; anladım benimle tanışmak istiyor. Kimse duymasın ama kalbim
insan yiyor.
M.İ.
İçimde sancı çeken, hırçın kelimeler. Rengi atmış pembenin ya da kırmızı fark etmez, canlıyken ve yaşıyorken
ve neşe saçıyorken gülümseten halini anımsamaya çalışıyorum. Gereksiz. Kendini öğütüp duran her şey kadar yanılgı dolu. Zihin büyük bir
çöplük. Zihnim çok büyük bir çöplük. Tırmalayıp da sökmesi, sahip
olduğum dengeleri tıpkı iki adım evvel kat ettiğim yol kadar yakın. Tekerrür
eden tarih, en olmaması gereken yerinden yakalıyor öfkemi. Gerçekle hakikat
farklı şeyler. Şimdi her ikisinin de beni ele geçirmesine müsaade ediyorum. Belleğim akıp duran bir rüzgar. Onu özgür bırakıyorum. Böylece evimin ortalık yerinde, göç için geç kalmış o leyleğin çırpınışı sona erecek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder