Günler nereye gidiyor?
Yaşanmış ne varsa daralarak iğne
deliğinden geçiyor.
Yırtıcı hayvanlar gibi heves,
evcilleşmeden maktul.
Böğrümde zararlı otlar.
Süründürüyor.
Uykunun kendinden habersiz
odalarına geçebilmem için bilincimi askıya almam şart. Kurallardan ve
koşullardan: hoşlanmam. Yekpare sıkıntıyım. Bilinsin. Herkesin uykusuzluğuma
borcu var. Kapanan göz kapaklarımın perdesinde akıp giden suretlere alıştım
oysa. Çığlığını genzime simsiyah akıtan kel kadınlardan korkmuyorum. Karanlığın
tam olarak neresinde durduğumdan kuşkulu, kollarımın baltalanmış söğüt gövdesi
gibi iki yana
düşmüş cansızlığına kayıtsız yatarken, bir son istiyorum. Bir son.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder