Benden kalan boşluğa kırmızı bir araf düşüncesini koy.
B.K.
------------------------------
Korunmasız kaldıkça, dik yamaçtan
içime yuvarlanan bir çocuğum var. Güçsüz olduğu kadar çirkin. Bu benim suçum
değil. Dilini bir kertenkeleden ödünç almış, pürüzlü. Konuşmaları kesik,
sözcükleri sessiz harfler. Ne dese anlaşılmaz, nerede dursa yakışıksız. Uçurumun
uzunluğu yıllarca. Düşülen kuyu yıllarca.
Bir günü kendi rahminden söküp
çıkartan kadının çocuğu. Uykunun kadifesine, süresiz sessizliğe muhtaç. Tepetaklak
yuvarlandığı çukurdan bakıyor. Beni hiç sevmiyor. Işığın etinden süzüle süzüle geçtiğini,
havanın ciğerini nasıl da şişirmediğini görüyorum. Daha çok küçüktün çocuğum. Ne
var ki ölüler duymaz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder